Het is moeilijk om de wereld te begrijpen met de Almachtige, maar nog moeilijker zonder de Heilige. - Moses Montefiore
Magazine
De kracht van woordenKan water beïnvloed worden door onze woorden? Dr. Masaru Emoto, een Japanse wetenschapper, geloof van wel.
Dr. Emoto heeft waterdruppels blootgesteld aan verschillende soorten woorden, muziekstijlen en omgevingen en ze drie uur lang bevroren. Daarna onderzocht hij de kristalachtige formaties onder een donkerveldmicroscoop en nam foto's. De resultaten waren onvoorstelbaar. Dr. Emoto stelde het water ook bloot aan Heavy Metal muziek. Hier zie je hoe dat er uit ziet. Triest, als je het mij vraagt. Hier is water dat blootgesteld is aan klassieke , volks- en dansmuziek. Ziet er veel beter uit, toch? Vervolgens stopte Dr. Emoto een stuk papier met deze woorden bij het water: “Ik wordt ziek van jou. Ik zal je vermoorden.” Hier zie je hoe de bevroren waterdruppels er onder de microscoop uitzien... Hieronder zie je hoe water er uitzag toen het woord “Liefde” er overheen lag. Het verschil is ongelofelijk. Dit is verontreinigd water: Dit is water uit Lourdes, Frankrijk. Prachtig, toch? Hé, wacht eens- Het is niet alleen water. Toen ik een kind was leerde mijn moeder mij om te bidden voor het eten. Nu realiseer ik me dat het niet alleen iets was dat gewoon fijn was om te doen. Wanneer ik voorr mijn maaltijd bid, weet ik dat er transformatie plaats vindt op moleculair niveau in het eten waar ik voor bid. Ik zeg "wees gezegend", tot het water en het eten op de tafel - en ik geloof dat het gezegend is. |
Boten, Voor- oordelen en Grote LeugensEén simpele muisklik kan helpen om de strijd te winnen en de publieke opinie en media berichtgeving over de Gaza Flotilla te veranderen.
In een aantal van de recent vrijgegeven videobeelden van IDF wordt duidelijk dat de Israëlische marine commando's niet voorbereid waren op het geweld waar ze mee werden geconfronteerd. Waaronder aangevallen te worden met vuurwapens. – Echte wapens, echte wapens!
 Het is niet te laat om de golf van anti-Israël sentiment te bestrijden die ontketend werd door de gebeurtenissen rondom het Turkse schip 'Mavi Marnara' en de dood van negen passagiers. Want de claims van zogenaamde “vredesactivisten” dat zij ongewapende en geweldloze slachtoffers zijn van Israëlisch geweld is lachwekkend, gezien het wijd verspreidde videobewijs dat tijdens het incident is opgenomen. Hoofdredacteur van de Jerusalem Post, David Horovitz, legt de kracht uit van de videobeelden van IDF: “Voor sommige buitenlandse journalisten, die terughoudend waren in het aannemen van de onwaarschijnlijke inlichtingen van Benayahu (woordvoerder van IDF) dat de commando's overmeesterd werden door burgers, waren de beelden een openbaring. De IDF videobeelden laten de waarheid zien van wat er plaats heeft gevonden. Maar we kunnen het niet aan de media overlaten om deze boodschap algemeen bekend te maken. Wij moeten ons best doen deze beelden en updates te verspreiden in onze eigen omgeving en overal op het internet te plaatsen. Media kan het bewijs niet negeren Het Britse 'Channel 4 News' nodigde een marine analist en anti-terrorist expert uit om de IDF beelden te analyseren:  Vredesactivisme of Millitaire Voorbereidingen? De toerusting, samen met de knuppels en messen die IDF aan boord van Mavi Marnara heeft gevonden is bewijs van de voorbedachte rade achter het geweld dat gepleegd werd door de personen aan boord.
De foto hierboven laat één van de elektrische zagen zien die gebruikt werd om metalen staven van het dek van de Marnara af te zagen. Deze staven werden gebruikt om de Israëlische soldaten die aan boord van het schip probeerden te komen aan te vallen. Activisten gooiden zelfs aanvalshandgranaten zoals te zien is in deze beelden.  Daarnaast zijn er aan boord grote hoeveelheden geld gevonden die bij aankomst in Gaza aan Hamas overgegeven zouden worden. De Turkse organisatie IHH die verantwoordelijk was voor de Mavi Marnara is ondersteunt Hamas openlijk en is betrokken geweest in het rekruteren en bekostigen van Islam terrorisme, waaronder Al Qaeda (klik hier voor meer informatie). Wat gebeurd er nu? Israël houdt de toevoer van de hulpgoederen aan Gaza via de gevestigde routes over land niet tegen en er is geen gebrek aan humanitaire hulp in de Strook. Israël heeft herhaaldelijk aan de organisatoren van de flotilla's voorgesteld de schepen in de haven van Ashdod aan te meren en hun hulpgoederen via de landroutes naar Gaza te brengen. Als de goederen in eerste instantie rechtstreeks in Ashdod werden afgeleverd, zoals Israël had aangeboden, had een tragisch voorval geheel voorkomen kunnen worden. Wat kunt U NU doen.
Deze crisis is nog niet voorbij, maar wij kunnen invloed uitoefenen op de uitkomst ervan. HonestReporting zal u op de hoogte blijven houden van alle belangrijke ontwikkelingen en nieuw beeldmateriaal. www.HonestReporting.com – 2 juni 2010 Liefde en hoop voor kinderen USSRdoor ASSIST News ServicePosted: Saturday, May 29, 2010, 13:47 (BST)
Russian Ministries organiseert sinds 1999 kamp programma's om daarmee hoop te brengen aan duizenden straatkinderen, wezen, kinderen van alcoholverslaafde ouders, kinderen met handicaps en kinderen uit gezinnen waarin HIV/AIDS of (oorlogs)geweld een rol spelen. Het verhaal van de achtjarige Anya is één van de duizenden voorbeelden van de invloed die deze kampen van hoop hebben gehad. Toen Anya aankwam op het kamp in het Ukraïense dorp Krasnozor´e had ze vieze haren, kapotte schoenen, een gescheurde jas en wilde niets van God weten. Tijdens de bijbelstudies schreeuwde ze vaak vloekwoorden. Ze was in de steek gelaten door haar vader en woonde nu bij haar oma en haar moeder die te veel drinkt en bijna nooit thuis is. Maar dankzij de liefde van Christelijke hulpverleners die haar probeerden te helpen veranderde Anya's houding en uiterlijk. Aan het einde van de week was ze veel blijer, het haar was schoon en netjes gekamd en ze hield een tekening vast waarop ze Jezus had getekend aan het kruis. Er stond bij: “Hij stierf voor mij!” “Zomerkampen zijn de meest effectieve en strategische mogelijkheden om de komende generatie te bereiken met het evangelie”, legt de vicevoorzitter van Russian Ministries, Sergey Rakhuba, uit. Hij vervolgt: “Onze kampen zijn zo georganiseerd dat kinderen veel plezier beleven dat ze in hun slechte gezinsomstandigheden missen, plezier dat ze niet kunnen hebben in hun weeshuis omdat ze daar wonen met honderden andere wezen. En bovenal hebben ze tijd om te leren over de liefde en hoop in Jezus Christus."
Nadat ze een kamp had bezocht in een klein dorp in Wit Rusland gaf Tanya haar begeleider dit briefje: “Vijf dagen gingen zo snel voorbij. Vijf dagen van vreugde en blijdschap. Hier in het kamp heb ik Jezus leren kennen. Hier heb ik geleerd wat het is om in God te geloven. Ik heb veel vrienden gemaakt en begrijp nu dat een leven zonder God geen leven is.” Ik ben Israël Ik ben Israël- ik ben duizenden jaren voordat de Romeinen mij hernoemden tot Palestina geboren, voordat Mohammed het levenslicht zag, voordat de VN mij besloot in tweeën te delen en mijn oostelijke deel Jordanië te noemen. Mijn volk, de joden, hebben hier drie duizend jaar lang gemeenschappen gehad – dat wil zeggen: totdat de Arabieren besloten de joden zonder enige reden uit te moorden in 1920 en 1929. Honderden inwoners werden vermoord, voornamelijk vrouwen en kinderen. Ondertussen werden een miljoen Arabische joden vermoord en verbannen uit andere Arabische land – hun geschiedenis werd uitgewist. Ik ben Israël- Ik ben vier keer door Arabische legers aangevallen sinds ik in 1948 onafhankelijk ben verklaard. Ik vertelde de Arabieren die op mijn land leefden dat ze gerust mochten blijven, maar de buurlanden overtuigden hun tijdelijk ter verhuizen, terwijl zij met de joden zouden "afrekenen". Ik heb een boodschap van vrede uitgezonden vanaf de dag dat ik werd geboren, maar mijn vijanden antwoordden met kogels. Ik ben een survivor – ik heb elke oorlog gewonnen. Toen ze zich realiseerden dat ze me niet konden verslaan met wapens, gingen mijn vijanden over op leugens. Ik ben Israël – Mijn naam is keer op keer besmeurd. Ondanks dat elke leugen uiteindelijk ontmaskerd is, blijven mijn vijanden zeggen dat ik genocide pleeg. Is het bieden van mogelijk onderwijs aan Palestijnse Arabieren “genocide”? 20% van de studenten aan Haifa University zijn Arabieren. Als ik een tegenstander ben die de Arabieren verbannen heb ik 1948, waarom zijn 20% van mijn inwoners dan Arabieren en waarom hebben zij even veel rechten dan de joden? Waar zijn zij dan op magische wijze vandaan gekomen? Waarom heb ik de volledige Sinai en Gaza strook dan opgegeven en mijn eigen mensen uit hun huizen gehaald, alleen maar hopend op vrede? Ik ben Israël – In de strijd riskeer ik de levens van mijn tienerzonen en -dochters om de levens van Palestijnse inwoners zo veel mogelijk te sparen. Ik probeer met alle macht om alleen strijders te raken, waarbij ik vaak mijn eigen soldaten in gevaar breng. In oorlogstijd waarschuw ik de inwoners van gebieden die aangevallen gaan worden met flyers, zodat zij kunnen evacueren. Heeft een ander leger in de menselijke geschiedenis ooit zoiets gedaan voor zijn vijand? Ik wachtte acht jaar totdat Hamas zou stoppen met de dagelijkse raketaanvallen op mijn kinderdagverblijven en ziekenhuizen. Ik ben geduldig, maar mijn geduld houdt ergens op. Ik ben Israël – Ik heb Intel- en mobiele telefoon technologie, medicijnen voor verwoestende ziekten, en ik loop voorop in de wereld als het gaat om wetenschappelijke publicaties per inwoner. Ik stuur humanitaire missies naar ontwikkelingslanden, waaronder ook moslimlanden. Ik heb honderden moslimvluchtelingen opgenomen die gevaar liepen tijdens de genocide in Darfur – vluchtelingen die geen enkel moslimland binnen wilde laten. Ik ben Israël – Ik ben één van de kleinste landen ter wereld en waarschijnlijk het meest hardnekkig – Ik weiger de hoop op vrede op te geven. Mijn vrienden steunen mij niet vanwege een lobby, maar omdat ze de waarheid zien- ik ben het hart van het Midden Oosten, en de hoop op zijn toekomst. Mijn profeet zei: “Natie zal zijn zwaar niet opheffen tegen natie”, en ik zal doorgaan, en doorgaan, en DOORGAAN, totdat die woorden waarheid zijn. Omdat ik Israël ben.  Grijp elke kans
Daar leer ik twee dingen van. Ten eerste, ik moet blijven experimenteren en proberen. Het heeft geen zin door te blijven gaan met dingen die mislukken. Ten tweede, als er een veelbelovend nieuw contact is, dan moet ik alles laten vallen om daarmee verder te gaan. Ze zijn immers zeldzaam. God brengt mensen op mijn pad. De vraag is: ben ik er klaar voor? Ben ik moe? Maakt niet uit. Wonen ze veertig minuten verderop? Maakt niet uit. Moet ik nodig de administratie bijwerken? Maakt niet uit. Vind ik ze eigenlijk helemaal niet zo aardig? Maakt niet uit. Als er openheid is voor het Evangelie, ga ik. Terugkijkend op tien jaar zendingswerk in Thailand, realiseer ik me dat het uiteindelijk niet meer dan een ontmoeting per jaar is die ons werk hier heeft gestempeld. We hebben niets bijzonders gedaan. We hebben alleen de kansen gegrepen die we kregen. "Kom je naast de kerk wonen?" "Nee, we willen liever in een flat wonen in de wijk waar we de nieuwe kerk willen planten." Menselijkerwijs gesproken zijn het deze negen momenten in negen jaar geweest die ervoor gezorgd hebben dat we twee (kleine) gemeenten hebben mogen stichten en nauw betrokken zijn geweest bij de stichting van twee andere. We hebben niets bijzonders gedaan. Het gaat niet vooral om wat we kunnen. Het gaat erom dat we beschikbaar zijn voor God. 28-5-2010 | bron: Marten Visser, Kerkplanter in Thailand en www.CIP.nl |
Op een voormalig communistisch terrein, waar kinderen ooit werden geïndoctrineerd dat er geen God is, zullen duizenden behoeftige kinderen vanuit de hele Sovjet Unie deze zomer leren over de gave van hoop in Christus.
De sleutel tot het succes van dit programma is het feit dat Russian Ministries jonge christelijke leiders inzet om hun zomerkampen te coördineren. De relatie tussen een kind en zijn/haar kamp coördinator is levensveranderd en die band gaat veel verder dan één week op het kamp. Dit vanwege de één-op-één nazorg en discipelschap die de rest van het jaar doorgaat. 
80% van alle dingen die ik probeer als zendeling, mislukt. 80% van de activiteiten die ik onderneem, levert geen nieuwe contacten op. 80% van alle contacten leidt niet tot mensen die zich bekeren. 80% van alle nieuwe dingen die ik probeer binnen de kerk, ontwikkelen zich niet zoals ik gehoopt had.