Het is moeilijk om de wereld te begrijpen met de Almachtige, maar nog moeilijker zonder de Heilige. - Moses Montefiore

Nu ik zo zit te genieten van het nazomeren denk ik even terug aan een paar weekjes geleden. Onze gemeentedag!! Het leek wel hartje zomer. Echt zo’n topdagje voor een barbeque. Super zonnetje in combinatie met eten, drinken en veel gezelligheid. De ideale formule voor een geslaagd uitje.

Het leek wel een ware exodus richting het bos van Beetsterzwaag. Iedereen kwam aanzetten met kleedjes, stoelen, matjes en iets wat daar voor door moest gaan. Die we by the way zonder veel moeite meteen uitprobeerden. Lekker even luieren terwijl een ander aan het kokkerellen is. Je kan daar per slot van rekening niet met z’n allen staan toch?

Miss barbeque Mirjam heeft als een echte pro voor ons vleesjes en nog meer van dat lekkers staan  te bereiden geassisteerd door een aantal stoere mannen.  Terwijl de rest van ons her en der verspreid al liggend, zittend of staand dat lekkers aan het opsmullen was. Gesprekjes hier en daar over luchtige zaken en misschien wel hele diepe issues stel ik mij zo voor. Fellowship! Daar ging het om en vanaf mijn positie op een kleedje in het gras al vleeshappend van een stokje leek dat aardig te lukken.

Zelf was ik niet echt te porren voor wat meer aktie (met mij velen) maar nadat we onze buikjes rond hadden gegeten liepen toch wat dappere helden richting volleybalveld om daar hun kunsten te vertonen. En jawel ik heb me even van het dekentje gelicht om een blik die kant op te werpen! Genoot van het gelach, de ooh’s en aah’s maar streek totaal gelukkig weer neder. Liggend in het gras, zonnebril op neus luisterend naar het geroezemoes om me heen. Misschien als enige aktiepunt dan een wesp wegslaand waar er plenty van waren. De ongenode gast! Soms zoefde er een bal van een andere sportieveling over me heen wat gelukkig niet voor ‘tomuch’ fellowship heeft gezorgd zal ik maar zeggen! Het bleef leuk! Jong en oud inclusief huisdieren allemaal een beetje van het zelfde aan het doen. En cameraschuw als ik ben heb ik het geklik-klak wat ontweken maar genoeg leuke plaatjes die wel geschoten zijn en te bewonderen voor deze of gene om dit schrijven te bevestigen.

Al met al een heerlijk dagje mede dank zij een aantal mensen die dit mogelijk hebben gemaakt. En natuurlijk een ieder die aanwezig was. Thank you very much! Wat mij betreft een hartstikke goed begin om het nieuwe seizoen mee in te luiden.

Mocht je na dit verhaaltje denken goh wat leuk daar moet ik ook eens bij zijn dan ben je van harte uitgenodigd voor de volgende keer...maar dat duurt nog een jaar. Voor diegenen die niet zo lang willen wachten... genoeg andere tussendoortjes die de moeite zijn om eens te proberen. It’s  for free! Weet dat je welkom bent. Bless your hearts. See you at Christian Fellowship!

Op 15 februari 2009 vertrokken Ferry Wieland en vijf kerkleden van Christian Fellowship Drachten naar Hyderabad in India om profetisch onderwijs te geven aan ca. 100 kerkleiders uit de omgeving van Hyderabad.
Ferry was enige tijd geleden gevraagd door John Ebenezer, voorganger en stichter van vele kerken, om naar India te komen om daar de leiders te onderwijzen in de profetische bediening
De leiders aldaar willen graag leren hoe je kunt profeteren, zij verlangen oprecht naar God en willen ontdekken hoe zij Zijn stem kunnen verstaan.
Ferry kreeg, naast dat hij was gevraagd, ook op het zijn hart om met een aantal leiders van de profetische teams van Christian Fellowship Drachten naar India te gaan. Het team is versterkt door 2 intercessors.
Het team zag er erg naar uit hoe de Heer hen daar gaat gebruiken, ook verwachtte men veel te kunnen leren van de leiders in India.

mijn getuigenis van de reis naar Praag en Herrnhut (Sjoukje)

Van 18 t/m 21 augustus 2006 zijn we met een groep van de kerk een reis gaan maken naar Praag en Herrnhut (Duitsland) om te kijken naar de geschiedenis van Jan Huss, de Hussieten en de Herrnhutters en vuur dat deze mensen hadden voor God, op te pikken in onze eigen harten en zo mee te nemen naar Nederland.
Voor mijzelf was dit een ontzettend bijzondere reis, waarin de Heilige Geest in mijn eigen hart en de harten van anderen op een machtige manier heeft gewerkt.

Onze reis begon in Praag, waar Ferry ons op het pleintje voor de Bethlehemkerk vertelde over Jan Huss en de vervolging van de Hussieten. Jan Hus was decaan en rector aan de Karel Universiteit van Praag en ook priester. Door invloed Wycliff en door de leiding van de Heilige Geest, inzag dat de manier waarop de Katholieke kerk het geloof handen en voeten gaf, niet de manier van God was. Hij ging hiertegen in verzet en werd verbannen uit de katholieke kerk. De Bethlehemkerk was de kerk waar hij nog wel mocht spreken. Na een lange tijd van preken en ook onderduiken is Jan Huss op de brandstapel beland. Vernederd en bespot, maar zingend voor zijn God is hij daar gestorven.
Na zijn dood werden zijn volgelingen, de Hussieten, vervolgd en op gruwelijke wijze vermoord door de katholieke kerk. Het plein van de Bethlehemkerk was één van de plaatsen waar deze vervolging plaats had gevonden.
Ik voelde het verlangen en de liefde die deze Hussieten hadden voor God, de liefde waarmee zij naar de kerk kwamen om hun grootste Vriend en Verlosser te aanbidden. God wás hun leven en voor Hem zijn ze gestorven. Niet bereid hun leven te redden door hun relatie met God te herroepen, bereid om tot in de dood voor God te gaan.
Die liefde en dat verlangen… dat is echt ongelooflijk, als je dat beseft en voelt in je binnenste wat dit echt inhoud: Liefde tot in de dood.
Zo’n diepe band met de Heilige Geest hebben dat echt niets je kan scheiden van God, zelfs de dood niet! Meer angst hebben voor een leven zonder God, dan voor de dood.

Ik besefte me dat het geloof van deze mensen leefde in het diepst van hun bestaan. Zij hadden hun leven al aan God gegeven ver vóór hun dood en bleven bij hun beslissing tot in de dood. Niet als verplichting of vanuit schuldgevoel, maar omdat ze Hem persoonlijk kenden, elke dag in volle overgave en gehoorzaamheid wandelenden met de Heilige Geest en een allesverterende liefde voor Hem in hun harten meedroegen. Er was niets op deze aarde dat voor hun belangrijker was dan hun Heer, Jezus.

En als je dan over je eigen leven nadenkt….. Ik heb zitten huilen en bidden in de kerk omdat dit zoiets gigantisch groots is wat ik niet in mijn leven heb. Zeker niet in die mate in elk geval. Zoveel aardse dingen hebben nog zoveel waarde voor mij en ik heb soms al zo’n moeite om iets heel kleins op te geven voor God.

Maar op dat moment wist ik dat ik wist dat ik wist dat dát het ultieme leven is, iets beters bestaat niet dan als er niets meer in je leven bestaat dat belangrijker is dan God.

Vanuit Praag zijn wij naar Herrnhut gereden. Velen zijn vervolgd, vermoord. Een klein aantal van de Hussieten vluchtte naar Duitsland en zij kwamen terecht bij graaf Zinzendorf. Deze diepgelovige graaf gaf zijn land en daarmee zijn rijkdom weg, zodat deze Hussieten op zijn landgoed veilig konden leven. Dit werd het dorpje Herrnhut. Na 5 jaar van chaos bij de Herrnhutters greep graaf Zinzendorf in. Hij werd de leider over Herrnhut, stelde een duidelijke orde in en gebood heiligheid in de levens van de Herrnhutters. Na een periode van gebed en aanbidding viel de Heilige Geest en de Reformatie (= opwekking) was daarmee begonnen. 100 jaar lang werd er 24 uur per dag, 7 dagen in de week gebeden. Weer of geen weer er werd gebeden op de wachttorens rondom Herrnhut. Er werden veel missionarissen uitgezonden en veel van hen kwamen niet levend terug. Na 100 jaar stopte het gebed en daarmee werd het vuur van de Geest gedoofd.
In Herrnhut waren de meest bijzondere plekken waar we zijn geweest de begraafplaats van de missionarissen en de familie Zinzendorf (Gottesacker), en de wachttoren die daar meteen tegenaan staat. Op de begraafplaats heb ik rondgelopen tussen de graven van de tijd van de opwekking en nagedacht over alles wat deze mensen over hadden voor God! Wat een extreme overgave! Dat je met een groep op zendingsreis gaat, maar met 2 man terug komt, de rest in een doodskist… Gestorven, getuigend van mijn Grote God! Wat heb ik dan in vredesnaam over voor mijn God? Hoe groot is mijn liefde voor God nu eigenlijk?!? Wat is mijn liefde voor God dan gigantisch klein…

Op het graf van de vrouw van Zinzendorf (kwam ik later achter) zag ik 1 zinnetje staan dat voor mij een enorme openbaring was en de essentie samenvat van alles wat ik ervaren heb op deze reis. “Das leben war auch todt”.
Alle mensen die hier op de Gottesacker begraven liggen leefden niet voor zichzelf. Zij hebben hun leven gegeven al lang voordat zij stierven. Zij leefden in absolute overgave. Er was maar 1 Persoon in haar leven dat waarde had: Jezus Christus en zij leefde in volledige overgave.

“Met Christus ben ik immers gekruisigd. Ik leef niet meer, maar Christus leeft in mij” - (Gal 2:19b, 20a)
Meteen vanaf de begraafplaats zijn we de heuvel van de wachttoren opgegaan en terwijl wij er op liepen begon God te spreken door een plotseling opkomend onweer. Een enorm indrukwekkend moment. De Heilige Geest heeft mij laten zien wat overgave is. Hij heeft me laten zien hoe God ons leven bedoeld heeft!! In volledige afhankelijkheid en gehoorzaamheid aan Hem. Ik heb gevoeld hoe geweldig goed het is om zo te leven.
Een diep verlangen om te zijn zoals deze mensen vulde mijn hart. Ik wil dat leven, ik wil die overgave, ik wil die extreme liefde voor God die tot de dood gaat voor Hem!! Ik wil zijn zoals deze mensen. Ik wil zo leven dat aan het einde van mijn leven er met recht ook op mijn grafsteen kan worden gezet “Das leben war auch Todt”. Dat mijn leven en mijn dood volledig van God zijn. Dat ik tot en met mijn laatste adem mag getuigen van de geweldige God die mijn leven heeft gered en veranderd, tot en met mijn laatste adem Hem mag aanbidden en Hem volgen!!!

Ik wil van Hem zijn. Dát is mijn bestemming.

Zaterdag liepen we van het appartement naar de Bethlehemkerk om te zijn op de plaats waar Jan Hus het woord heeft verkondigd op de manier zoals hij de Bijbel verstond en daarmee ging hij in tegen de heersende leer van de katholieke kerk, met als uiterste gevolg dat hij op de brandstapel belandde en zelfs daar nog profeteerde en Jezus aanbad.
Al na een paar straten zagen we aan de rand van het troittoir een paar goed uitziende sandalen staan. Ik vond dat opmerkelijk want je ziet wel eens een oude vertrapte schoen langs de kant van de weg liggen, maar je ziet nooit een mooi paar schoenen dat netjes is neergezet. Het ontlokte mij de opmerking ' wie de schoen past trekken hem aan". Een ander grapte wie er naast zijn schoenen liep en weer iemand anders riep dit zijn Ferry sandalen. We gingen er wat lacherig mee om, maar tegelijk had ik het gevoel dat dit een aanwijzing was van God. Ik had er een gevoel bij zoals je vroeger had als je op een speurtocht ging en aanwijzingen langs de route krijgt, die je moest opmerken en volgen.
We gingen naar de Bethlehemkerk, hoorden veel van Ferry, zaten daar, namen de sfeer en de woorden in ons op, voelden en luisterden e.d. Vervolgens ging de tocht naar de roomskatholieke kerk in de vestingstad op de berg van Praag. Pracht en praal, maar ik vond het geen prettige plek om te zijn.

Toen ik s' avonds alles nog eens rustig de revue liet passeren en daar biddend m'n gedachten over liet gaan, kwam het paar schoenen steeds weer in m'n gedachten. Ik moest denken aan de geestelijke wapenrusting van Efeze 6 en dan vooral aan het schoeien van je voeten met de bereidvaardigheid van het evangelie des vredes.

Jan Hus en zijn volgelingen hebben die schoenen aangetrokken. Bij Jan Hus was het een proces van het priester willen worden om aanzien te krijgen en een goed inkomen te verwerven naar het opgeven van zijn leven voor Jezus.
Voor mij de vraag hoe ver ik ben en of ik al bereid ben de schoenen aan te trekken en zo ver te gaan als Jan Hus is gegaan. Ik moet toegeven dat ik daar nog geen volmondig ja op zeggen.

Getuigenis Margriet over de reis naar Praag en Herrnhut