Ik zit inmiddels op het vliegveld in Chicago onderweg terug naar Nederland en type hier mijn laatste blogje. Door heerlijke omstandigheden zit ik hier vrij lang op het vliegveld, maar dat geeft me even tijd om mijn mails en blog en zo weer even bij te houden.
De laatste 2 weken zijn druk geweest. Druk met leuke dingen. Er is hier een hele groep mensen van CFD geweest waarmee ik 2 weken geleden grotendeels de hele week heb doorgebracht. Die zaterdag (niet vorige week, maar die week daarvoor) heb ik mijn diploma gekregen tijdens onze officiele afstudeer ceremonie. Afgelopen week heb ik een laatste vakantieweek gehad met een vriendin. Dat was ook echt een heerlijke week. En nu is het dan echt afgelopen voor mij. Ik ben nog net een paar uurtjes in de States en dan terug naar Nederland.
Het is nog wat dubbel eigenlijk. Aan de ene kant ben ik blij dat ik naar Nederland ga en zie ik het ook echt als een uitdaging om nu bewust richting mijn bestemming te gaan werken, maar aan de andere kant is het moeilijk om de atmosfeer hier in MorningStar en mijn vrienden achter te laten. Maar ik neem aan dat dat met de meeste overgangsperiodes zo is: zin aan het nieuwe, maar toch ook moeilijk om het oude achter je te laten. Zo was het toen ik hier kwam en zo is het nu weer.
Ik heb in ieder geval veel zin om me weer een beetje op 1 plek te settelen. 1 plek die ik thuis kan noemen in plaats van 2 plaatsen die beide een beetje thuis zijn. Toen de groep Nederlanders hier in MorningStar aankwam heb ik even enorm gehuild, omdat ik me ineens compleet voelde: alsof mijn 2 “thuizen” samen kwamen en ik weer een compleet persoon was. Het is raar hoeveel het dan onbewust allemaal met je doet en ik hoop dat mijn “onbewuste” in dat opzicht weer wat rust krijgt van heimwee en zo. Ik heb zin om mijn appartement weer in te richten.

Nou goed. Hier houd mijn blog dan op, op het vliegveld in Chicago. Zoals ik eerder al heb geschreven volgens mij, is dit echt het beste jaar van mijn leven geweest. Ik weet dat ik er nog lang niet ben, maar dit jaar is een begin geweest voor mij, om in mijn identiteit en mijn bestemming te stappen. En het einde van het jaar is geen einde van het proces, het verandert gewoon waar en met wie ik verderga op deze weg: in Nederland, bij mijn familie, vrienden en mijn kerk in Nederland.

Iedereen die betrokken is geweest, die misschien heeft gebeden, de mensen die mijn financieel gesponsord hebben tijdens dit jaar, “Iedereen die heeft meegewerkt aan het tot stand komen van dit schooljaar” ;-): heel erg bedankt daarvoor.

Veel liefs en Oan’t sjen!
Sjoukje

Een snel berichtje, want het is al laat. Vandaag studeer ik officieel af. Met een hele ceremonie en alles er bij.
Ik ben God enorm dankbaar voor wat Hij heeft gedaan voor mij en met mij en vooral in mij dit jaar. Het is alles 100% waard geweest en ik kan met mijn hele hart zeggen dat dit het beste jaar van mijn leven is tot nu toe (van alle 26 die ik er heb). Dit jaar heeft me klaargestoomd voor liefde en mijn bestemming. Ik wil niet sentimenteel overkomen of zo, maar dit jaar heeft echt deuren voor mij geopend om met hoop en vol verwachting en visie de toekomst in te gaan.
Ik heb nieuwe hoop gevonden, nieuwe liefde, nieuwe acceptatie en vooral mezelf gevonden. Dat was nog wel even graven moet ik eerlijk zeggen en ik weet dat ik er nog lang niet ben in alle opzichten, maar ik heb een beginpunt en een stabiliteit om er mee in te springen. Dat was mijn doel voor dit jaar.
God werkt nog enorm in mijn leven, vanavond ben ik enorm aangeraakt. Niet per se de meest dramatische aanraking, maar 1 van de allerbelangrijksten dit jaar.

Volgende week ga ik nog een week hier doorbrengen met een vriendin uit de kerk. Dat gaat ook erg fijn worden geloof ik. Ik hoop dat God ook dan lekker doorgaat om nog meer te doen tijdens mijn verblijf hier. Op 8 juli kom ik officieel weer terug in Nederland en dan zal ik iedereen die ik persoonlijk ken waarschijnlijk vrij snel wel weer zien. Ook dit is weer een hele omslag, maar ik heb er zin in. Ik heb zin in een nieuw avontuur en ik voel me met de dag meer “klaar” worden om dat avontuur aan te gaan…

Maar nu eerst de ceremonie morgen en daarna lekker barbequen!

Veel liefs van jullie zusje,
Sjoukje

Dit bericht is inderdaad iets sneller als de vorige, maar het scheelt niet veel helaas…

Het einde van het jaar is nu overduidelijk in zicht. De laatste officiele schooldag hebben we al gehad, we hebben nu alleen nog 1 week conferentie. Hoewel we volgens mij allemaal proberen vermijden om te veel te denken aan het afscheid, zijn we toch echt in een “tijd van reflectie”. Iedereen heeft het over dingen als Bootcamp en “de eerste keer dat we elkaar zagen”, etc. Ik vind het enorm dubbel. Ik heb zin om naar Nederland te gaan, weer dicht bij iedereen te zijn en weer een nieuw avontuur te beginnen in Nederland, maar ik vind het echt vreselijk dat het jaar afgelopen is. Er is nog zoveel te leren, zoveel te veranderen. Ik heb het idee dat ik amper iets geleerd heb en amper veranderd ben. Ik heb nog zo’n lange weg te gaan…
Maar dat zal altijd wel zo blijven en ik geloof niet in van training naar training en van school naar school zonder ooit op de plek te komen waarop je ook gaat doen waar je voor leert/traint. Ik geloof zelfs niet dat het kan. Als je niet op een bepaald moment gaat uitdelen, zul je niet meer leren. Maar op het moment dat je uit gaat delen en gaat lopen met de dingen die je hebt, zul je meer leren. Gewoon trouw zijn met de kleine dingen en de grote komen dan wel.
Ik weet 99% zeker dat God wil dat ik terug ga naar Nederland, dus voor mij zit deze geweldige tijd er bijna op.

Zoals ik al zei denken we allemaal terug over het hele jaar en zo, dus lijkt het me leuk om ook in het blog terug te kijken op het jaar.
Mijn idee van MorningStar School of Ministry was compleet anders dan het in het echt was. Ik zag er erg tegenop. Ik dacht dat het zwaar, moeilijk en overserieus zou zijn, maar het tegendeel is waar. Ja, er waren moeilijke momenten, en die zijn er nog steeds, maar dat weegt bij lange na niet op tegen de geweldige tijd die ik hier heb. Het is absoluut het beste jaar van mijn leven. Een jaar waarin ik (tot op zekere hoogte) geleerd heb om plezier te hebben, mezelf niet zo serieus te nemen, relaxter in het leven te staan… Omdat het langzamerhand tot me door begint te dringen dat God alles onder controle heeft: dat God van me houd en me niet “per ongeluk” zal laten vallen of zo. God is niet zo’n serieuze God als wij soms denken… Hij houd van plezier hebben en genieten! Jezus genoot ook volop op de aarde.

Vandaag keek ik door veel foto’s van het afgelopen jaar die we als studenten bij elkaar verzameld hebben op Facebook. We hebben allemaal met elkaar veel foto’s met engelen (meestal witte rondjes op foto’s). En wat me opviel was dit: elke foto waarop enorm veel engelen staan is genomen op een moment dat we enorm veel LOL hadden. We hebben foto’s met letterlijk duizenden engelen er op (echt, niemand kan zeggen dat het aan de lens lag, het is overduidelijk NIET een lens probleem) op een moment dat we een hilarische rap-battle hadden met ons Kerst-kampvuur. De meest gezalfde en bijzondere dienst ooit heeft NIET zoveel engelen in de foto’s als de avonden waarop we gewoon geweldig veel lol hadden!
Dat voor mij is zo’n getuigenis van Gods karakter en wat Hij mij in ieder geval dit jaar heeft willen laten zien: “Ik houd van lol en ik geniet als jullie genieten!” In de hemel wordt genoten! Het is er heerlijk!
Niet dat genieten het enige is waar het hele christendom om gaat, maar God houd er van! En ik ook.

De 2 woorden die voor mij het beste weergeven wat God heeft gedaan in dit jaar (hoewel geen van beide compleet zijn, verre daarvan zelfs) zijn: Vertrouwen en Genieten.
Heerlijk!

Vandaag komt er een “kudde” Nederlanders aan van CFD hier in Charlotte. Joepie! Ik zie er naar uit om hun vanavond of morgen te zien. Komende zaterdag ontvangen we onze certificaten en zijn we officieel klaar met school.
Dan nog een weekje vakantie en dan is het tijd om terug te gaan naar Nederland…
Nog even.

Liefs Sjoukje

Het haaft lang geduurd, maar daar ben ik dan weer. Het leven is even een aardige “rollercoaster” geweest: druk, druk, druk. En daarnaast heb ik volgens mij de meest levensveranderende openbaring gehad van dit hele jaar. Dat kost even tijd om dat een plekje te geven en daar heb ik vandaag ook een afspraak over met 1 van de pastoraal werkers. Pastoraal werkers klinkt nogal serieus, maar dat zijn ook simpelweg de mensen waarbij je kunt komen voor persoonlijk advies en dat soort dingen. Tot mijn verbazing is dit de eerste keer dat ik echt zin heb om “op kantoor” te komen (zoals wij dat hier noemen: dus afspraak met 1 van de stafleden). “Op kantoor komen” is namelijk niet altijd een goed teken… Maar goed… Ik ben er blij mee en heb er zin in.
Er is intussen veel gebeurd. Zoals ik al zei was het nogal druk. We hebben de genezingsconferentie gehad. Dat was een gekkenhuis qua aantal mensen. We pasten niet meer in de zalen en om 6 uur ’s ochtends waren alle stoelen in de hele zaal al gereserveerd (mensen stonden om 2 uur ’s nachts op om te reserveren). Het was een ongelofelijk goede conferentie! Daarnaast zijn we met de stagiaires van de aanbidding een dag naar Suzy geweest (dezelfde van WPPS dus), en gisteren een dag naar 2 andere erg gezalfde aanbiddingsleiders: Jonathan Helser en zijn vrouw Melissa. Echt veel geleerd en veel gedaan!

Inmiddels zit ik alweer 2 weken in het bedieningsteam van de “Outbreak”- diensten (de opwekkingsdiensten). Daar leer ik ook ontzettend veel van. God leert me om volledig mezelf te zijn in de manier waarop ik bedien. Voor mij is dat meestal vrij rustig, en ik zie dat God mensen echt aanraakt. Je ziet in het bedieningsteam veel mensen die erg vurig zijn en “dronken in de Geest” (even ter verduidelijking: dat heeft dus NIKS te maken met echte drank), en ik heb dat minder, tenminste minder uitbundig. Ik merkte dat ik eigenlijk automatisch een beetje op dezelfde manier begon te bedienen als anderen, maar God herinnerde me er aan dat Hij het meest effectief door mij heen kan werken als ik mezelf ben. Dat was zo krachtig… Ik merk dat God veel door mij heen werkt als ik mezelf ben, maar dat als ik minder mezelf ben het alleen maar tot frustratie leidt.
Een ander ding dat ik leer is om het werk aan God over te laten, om het zo maar even te zeggen. Te weten dat ik het niet kan doen. Ik kan niks veranderen, methodes over “hoe ik moet bidden om iemand te genezen” hebben geen enkele zin. Er is zoveel gezegd vaak over “je moet proclameren” of “je moet bidden” of “je moet gewoon dit of dat doen”, maar het heeft allemaal geen zin als dat niet is waar de zalving op ligt. Ik merk dat de enige manier waarop God krachtig door me heen werkt is, als ik daar sta met de absolute zekerheid dat ik zelf niks kan doen, maar te weten dat Hij in mij woont en Hem de ruimte te geven om Hem door me heen te laten werken, “hoe dat er dan ook maar uitziet”. Mijn doorbraakj daarin was toen ik bad voor iemand enkel. Ik “probeerde” allemaal gebeden en woorden en “blazen” (wat hier veel gedaan wordt), en toen stopte God mij. Ik stopte helemaal met bidden en zat gewoon volledig stil met mijn handen nog steeds op de enkel van de vrouw. Ik zag Jezus de zaal binnen lopen, naar mij toekomen en Zijn handen op mijn handen leggen. Toen ik Hem heel stilletjes vroeg: “Jezus wilt U haar genezen”, ging de pijn uit haar enkel weg. Het heeft geen zin om ook maar iets te doen, als alles wat je doet alleen maar iets uiterlijks is: woorden, gebaren, dansen, blazen… Jezus alleen kan het doen: woorden en gebaren en al die dingen zijn alleen maar krachtig als het gebeurd uit partnership met Jezus.
Dus weer een les geleerd…

Nou goed… Ik al afsluiten. Iedereen een goed weekend straks en ik hoop deze keer wat sneller weer te schrijven,

Sjoukje

Vlak voordat er weer een nieuwe conferentie begint morgen nog even een blog berichtje…
Het gaat goed hier. De opwekking is nog steeds gaande en er wordt verwacht dat het nog zeker 1,5 maand doorgaat. God is nog steeds heel bijzonder bezig.
Met mij persoonlijk is het ook echt goed. Gisteravond was voor mij een superavond. Ik heb me volgens mij nog nooit zo vrij gevoeld als gisteravond. En dan bedoel ik niet vrij om te springen en te dansen of zo, maar vrij om mezelf te zijn, hoe dat er ook maar uitziet en wat anderen er ook maar over denken. Het was heerlijk. Ik voelde zo Gods trots over mij. Die onvoorwaardelijke liefde die niks te maken heeft met wat ik wel of niet doe, en tegelijkertijd de trots van een hemelse Vader die heeft gezien dat Zijn dochter heeft gevochten om haarzelf te worden en heeft overwonnen. Ik voelde zo sterk die trots van God over hoe ik ben veranderd. Ik ben geen superheldin geworden, of geestelijk weet-ik-wat. Ik heb dingen geleerd op dat gebied, maar wat ik echt ben geworden (en nog steeds meer wordt, ik weet dat dit niet het eindstation is) is mezelf. Voor het eerst sinds zo’n lange tijd begin ik blij te worden met wie ik ben en deel ik in de trots die mijn hemelse Papa heeft over wie ik ben. Geen negatieve trots, maar weten hoe mijn Vader over mij denkt en dat Hij altijd gelijk heeft. Ik heb gisteravond een aantal keren een potje zitten janken (en nu eigenlijk ook weer ), gewoon om het feit dat ik eindelijk van mezelf begin te houden, omdat ik zie hoeveel God van me houd en hoe trots Hij is op zijn dochter. Dit is het beste wat ik ooit uit dit jaar had kunnen halen… Weten wie ik ben. Eindelijk echt beginnen te weten wie ik ben.

En we hebben nog anderhalve maand te gaan…. Ik merk dat ik de afgelopen maanden steeds sneller ben gaan groeien. Ergens in februari is er langzamerhand een doorbraak ontstaan, en sindsdien lijk ik steeds sneller te veranderen. De doorbraak had er mee te maken dat ik ophield om de schijn op te houden. Een schijn-idee van wie ik zou zijn, of beter: wie ik wilde zijn om te voldoen aan wensen/verlangens van anderen. Al die schijn-ideeen waren muren om mijn hart heen, die weg moesten zodat de echte Sjoukje eindelijk er uit kon komen. Ik herinner me dat ik in die zware tijd in februari/maart in mijn journal heb geschreven: “Het is nu moeilijk om echt open te worden en op te geven wie ik nu ben, maar als ik dat doe weet ik zeker dat degene die dan naar boven komt, de echte Sjoukje, zoveel mooier is dan wat ik ooit geweest ben”. En dat is nu precies waar ik ben. Eindelijk begin ik te zien hoe mooi ik ben. Mijn unieke persoonlijkheid, mijn talenten, mijn eigenaardigheidjes, zelfs de dingen waar ik mee worstel zijn uniek en brengen het mooiste in me naar boven…
Haha, volgens mij klink ik nu wel heel erg ijdel, maar daar heeft dit echt niks mee te maken. Het heeft te maken met eindelijk leren dat God mij accepteert en van me houd en me mooi heeft gemaakt. En Papa is trots op mij. Trots dat ik zoveel muren omver heb getrokken, ondanks de pijn die het deed, en dat ik nu op een plek van overwinning ben.

Dit is echt wat God met mij heeft gedaan het afgelopen jaar…. En we hebben dus nog anderhalve maand te gaan… Ik voel me zielsgelukkig.

Ik ben ook in het proces om weer een nieuw lied te schrijvem. Ik geloof dat ik dat haast elke keer zeg. ik heb namelijk heel veel halve liederen liggen. Maar deze is ook echt bijna klaar voor de pers. Ik heb het idee dat het een erg sterk lied is qua melodie en tekst. Het past bij de tijd waar we in zijn, ik denk echt dat het een erg goed lied wordt.
Verder hebben we donderdag overleg met alle eerstejaars aanbiddingsbands over hoe het verder gaat met ons op de podia om het zo maar te zeggen. Toen de opwekkingsdiensten begonnen wisten ze niet goed welke muzikanten ze daar het beste voor konden gebruiken dus zijn wij tijdelijk van het schema afgehaald. Nu wordt er gekeken hoe ze ons weer in het schema kunnen krijgen. Ik ben benieuwd.

Hier laat ik het eerst bij, want morgen wordt weer een intensieve dag.

Tot over een tijdje!

Sjoukje

Nou, nog weer even een updateje van hoe het er hier aan toe gaat. Mijn avondeten is weer binnen en hopelijk ga ik over 20 minuten weer naar een breakout meeting (de opwekkingsdiensten).
De afgelopen dagen waren weer geweldig. Gisteravond was de breakout meeting weer geweldig. Ik merkte bij mij persoonlijk en de mensen waarmee ik gisteravond veel mee gebeden heb (voor elkaar gebeden en samen voor anderen gebeden) dat er gewoon echt veel meer kracht was. Ik voelde mijn handen tintelen en toen ik mijn handen op het hoofd van een klasgenoot, Mari, legde voelde zij electriciteit door haar hoofd gaan. Op den duur gingen er 6 mensen direct na elkaar onderuit. Maar goed, dat zijn meer dingen die je voelt en ziet, maar de echt gave dingen van de afgelopen dagen is dat bijv. dat een meisje van rond de 8 jaar huilend haar leven aan God gaf. Geloof me, dat was niet sentiment of sfeerhuilen, ze was enorm aangeraakt door de Geest. Een stuk of 12 mensen werden gedoopt in de Geest. Een vrouw die haar broer heeft verloren aan drugs en alcohol kon voor de eerste keer weer lachen en zegt dat ze haar leven terug heeft gekregen.
Op andere dagen zijn er blinden genezen, een dove jongen uit onze klas heeft 50% van zijn gehoor terug, een meisje die haar benen scheef stonden en operatief gebroken moesten worden heeft nu weer rechte benen, 2 mannen hebben nieuwe knieen gekregen, een vrouw is genezen van reuma en een meisje die geboren was met een te korte arm heeft nu een normale arm. De arm is meer dan 10 centimeter gegroeid!! Wauw….

Vanmorgen was ik in de normale dienst… nou ja, normaal is een groot woord, haha. 1 van de vrouwelijke leiders van de kerk sprak over moederschap. dat was zo enorm krachtig! Onvoorstelbaar. Ik koop niet snel een cd of dvd van de dienst, maar vandaag stond ik als 1 van de eersten bij de cd’s. Wauw! onvoorstelbaar…

Voor degenen die beelden willen zien van de uitstorting van de Geest hier in HIM. Op de website van MorningStar (www.morningstar.org) staan allemaal beelden e.d. Erg gaaf om te zien!

Sjoukje

Ik wil eigenlijk de komende tijd wat vaker een blog schrijven over wat er hier allemaal gebeurd in de uitstorting van HIM. Zoals ik eerder al schreef is die anders in karakter als de uitstorting in Drachten, maar erg goed ook! Vanmorgen hadden we in de les weer een uurtje praten en daarna gewoon weer doorgegaan met zien wat God wil doen. Dat was weer een hele krachtige tijd. Vanmorgen was God onze gedachten aan het veranderen over onszelf en zo. Ik vind het heerlijk voor mij om te zien hoeveel God doet. Ik heb heel lang het doel van “vallen in de Geest” en zo niet echt gezien en had er onbewust een beetje het gevoel bij dat het gewoon “spectaculair” is, gewoon alleen maar om spectaculair te zijn. Alsof het iets uiterlijks is, dat niet dieper gaat dan alleen een lichaam die wat gekke dingen doet. Nu begin ik echt heel duidelijk te zien dat dat niet zo is. Ik zie God dingen in mij veranderen en dat ik dat nu zie verandert mijn hele houding ten opzichte van dit soort uitstortingen. Wat ik zie met lichamen die raar doen (absoluut inclusief die van mij) is gewoon de reactie van een natuurlijk lichaam op een krachtige aanraking van God en heeft geen doel, maar de aanraking zelf heeft zoveel veranderende kracht, het is immers God! Ik wil die aanraking van God, ik wil verandert worden, ik wil geruineerd worden voor een normaal leven. Ik wil die enorme aanraking van Hem en het kan me niet schelen hoe dat er van de buitenkant uitziet, als er van binnen maar verandering plaats vind!
Het is bijzonder om te zien hoe God alle dingen leidt. Ik had vannacht bijv. een droom waarin ik mensen direct voor het podium bracht en vanmorgen, zonder dat ik me de droom herinnerde, had ik sterk het gevoel dat ik recht voor het podium moest knielen. dat heb ik dus gedaan, met mijn hoofd op de eerste traptree ;-). Waarom dat weet ik niet, maar ik geloof dat het iets was dat andere mensen ook geholpen heeft om op een bepaalde plek te komen geestelijk of zo. Hoe dan ook, ik hoef niet altijd te weten wat ik doe en waarom, ooit kom ik er wel achter. Ik wil gewoon gehoorzaam zijn aan die kleine indrukken die God me geeft en ik vind het echt gaaf om te zien hoe dan uiteindelijk de puzzelstukjes in elkaar vallen en alles wat God gezegd heeft tegen iedereen samenkomt in 1 geweldige tijd.

Hier 1 van de ervaringen die ik mee heb gemaakt gisterochtend:
4 weken geleden, tijdens de vrouwenconferentie zat ik ineens met God in een speelkamer (was een visioen dat ik had). God vroeg liet me het speelgoed zien dat Hij had in Zijn speelkamer en vroeg me “Wil je alsjeblieft met me spelen? Wil je alsjeblieft met me spelen?” Toen Hij dat zei besefte ik me dat we als christenen zo vaak denken dat we geestelijk productief en serieus moeten zijn. Het is goed om God serieus te nemen, maar Hij wil zo graag ook gewoon lekker lol hebben met Zijn kinderen! Tijdens diezelfde conferentie liet God me ook zien dat ik bijna klaar was om de schatkamer van de hemel in te gaan. Iets war ik Hem al langere tijd vraag. Gisterochtend terwijl wij als klas onze eigen prive opwekkingdienst hadden was ik weer in de speelkamer en genoot gewoon lekker met Hem. Terwijl ik dat deed veranderde elk stuk speelgoed in kostbare diamanten, ik was ineens in de schatkamer van God. God liet me zien dat elk stuk speelgoed, elke keer als ik lol met Hem heb zonder dat het per se een doel of reden heeft, elke keer als we samen zijn een relatie hebben, dat DAT een schat uit de hemel is. De schatkamer van de hemel waar ik zo graag heen wil, wordt simpelweg bereikt door lekker bij Hem te zijn en te genieten.
Eerder gaf iemand mij een profetisch woord dat God mij zou “hercreeren” op een plaats van “recreatie” (He wil re-create you in a place of recreation). God doet zijn werk in mijn leven terwijl ik gewoon lekker van Hem geniet.

Maar goed. Ik zit nu weer in een dienst, de aanbidding is aan de gang, maar ik zit dus even een blog te typen. Ik heb erg last van jetlag en wordt nog steeds ’s ochtends om 5 uur wakker, dus ik wil ook wijs zijn en mezelf genoeg rust gunnen. Ik ga dus nu mezelf wat rust gunnen in de dienst

Veel liefs en ik hoop dus wat vaker te laten weten wat hier allemaal gaande is voor de liefhebbers….

Sjoukje

Nou, ik ben weer terug na 10 dagen in Drachten te zijn geweest! Het was echt een goede tijd. Het was fijn om al mijn familie en vrienden weer te zien en WPPS was natuurlijk super met de uitstorting van de Heilige Geest die we hebben gehad! Nou ja, ik zeg “gehad”, maar ik weet dus nu verder niet wat er gaande is in CFD aangezien ik daar niet ben. Ik neem aan dat God gewoon verder gaat.
Nu ben ik in ieder geval weer terug hier. Mijn reis is prima verlopen, bij thuiskomst was de planning om op een normale tijd in deze tijdzone naar bed te gaan, maar rond 7 uur ’s avonds viel ik al in slaap en heb 3 uren geslapen. Dat helpt natuurlijk nog niet echt om van mijn jetlag af te komen, maar ach…

Vanmorgen weer de eerste les. We zitten hier nog steeds in de uitstorting van de Geest hier. Die is nog volop aan de gang, en ik denk nog sterker dan voordat ik weg ging. Vanmorgen in de les hebben we onderwijs gehad over hoe om te gaan met dit soort uitstortingen van de Geest. Dat was enorm goed. Ik besefte me daardoor waarom ik soms moeite heb om er middenin te springen en zo. Het was echt een hele goede les. En na 2 uren les daarover van Steve en Robin en Jason Hooper, zijn we weer lekker los gegaan, in aanbidding en de uitstorting. Dat was een enorm goede tijd. God heeft me veel laten zien vanmorgen, enorm veel! Het is echt goed!

Ik merk dat de uitstorting hier iets anders van karakter is dan die in Drachten. De nadruk ligt ergens anders op. Dat was erg leuk om te zien. Hoe God dezelfde is op iedere plaats en Zichzelf op allerlei verschillende plekken uitstort, maar toch ook op iedere plek op een unieke manier voor de mensen die dat nodig hebben. In Florida ligt de nadruk bijvoorbeeld op genezing. Ik vind het moeilijk om aan te geven waar de nadruk hier in MorningStar (HIM), maar ik merk echt een verschil met Drachten. in Drachten ligt er volgens mij een nadruk op bevrijding en vrijheid/vreugde/lol. Ik merk dat het hier een meer serieuzere nadruk heeft dan in Drachten. Geen van de uitstortingen is beter if slechter, het is anders. Dat is onze creatieve God! Onze lieve, creatieve God.

Maar goed. Dat is het voor nu.
Ik hoop nog te kunnen beginnen met een nieuw lied vandaag.

Liefs Sjoukje

Voor iedereen die dit leest en niet op WPPS is: Er is hier een enorme uitstorting van de Heilige Geest aan de gang. Please kom! Nederland heeft dit nodig. Wij hebben dit nodig en mijn hart is dat dit overal in Nederland komt. Het geeft niets als je iets gemist hebt, maar kom als nog! Er is genoeg hier voor iedereen…..

Liefde, liefde, liefde, liefde, liefde. Kom alsjeblieft! De Heilige Geest is hier!

Liefs Sjoukje

Nog minder dan 24 uur voordat ik naar Nederland vertrek… Voor de mensen die het blog niet helemaal hebben gevolgd en/of niet op de hoogte zijn: Ik ga naar de Worship Passion Power School in Drachten (CFD) om daar mee te bedienen en mocht daarnaast een aantal extra dagen vrij om met mijn familie door te brengen. Ja, als je dan toch in Drachten bent kun je natuurlijk niet je familie niet zijn. Ik besef me amper dat ik straks echt richting Nederland ga… Ik heb er enorm zin in om weer lekker eventjes in ons eigen kikkerlandje te zijn. Ik mis Nederland heel erg. Ik zie ook enorm uit naar WPPS. Heb hoge verwachtingen van wat God gaat doen.

Morgen heb ik nog 1 les ochtendje en daarna vertrek ik.
We hebben momenteel een gastspreker die erg goed is. Larry Kreider. Hij spreekt over geestelijk vaderschap/moederschap! Dat heeft echt zo mijn hart! Ik ben echt enorm blij met deze lessen. Geestelijk vaderschap of moederschap is eigenlijk simpelweg een mentor zijn voor andere christenen of zo. Ik houd van het engelse woord “to disciple”, om het te beschrijven. Anderen helpen, steunen, etc. Dat is echt iets wat enorm op mijn hart is. Dat wil ik doen: relaties bouwen!

Voor de mensen die willen weten hoe het met de opwekking in Dogwood is (zie bericht hieronder ”Dogwood-revival”): Die loopt nog steeds! Dat wil zeggen, het begon woensdag om 1 uur tijdens een les van het voortgezet onderwijs in de kerk hier en ging door tot middernacht. Rond middennacht is het afgerond en vanavond om 7 uur zijn ze verder gegaan. Ik had hier thuis wat koffer-inpak business te doen, dus weet niet wat er verder gaande is. Vanmorgen tijdens onze “aanbidding” hebben wij ook weer hetzelfde gedaan… Met name veel voorbede voor wat God aan het doen is. Het is goed. Ik heb zelf niet de drang om er constant bij te zijn eigenlijk. Het is goed, maar momenteel lig ik liever lekker in Jezus’ armen dan het erg uitbundige. Dat is ook echt de plek waar Hij me heen trekt eigenlijk al het hele jaar lang. De plek waar Hij zet: “je hoeft niks te doen om mijn liefde te verdienen, Ik houd van je.” Ik heb zelf vaak de neiging om het geloof veel te ingewikkeld te maken en dan komt God weer en neemt me in Zijn armen en zegt: “Het is zo simpel. Ik houd van je”. Maar goed… Genoeg voor nu.

De koffers zijn gepakt. Nog 1 nacht en 1 les morgenochtend en dan op weg naar Nederland!
Ik hoop echt iedereen te zien daar en als er iemand is bij WPPS die het blog volgt en die ik niet ken… trek me aan de mouw, want het lijkt me enorm leuk om iedereen even echt te kletsen.

Ik weet niet wanneer ik er aan toe kom om weer te schrijven. Zodra ik in Nederland ben wil ik natuurlijk eerst lekker van mijn familie genieten en zo. Ik zie wel hoe het gaat. Vroeg of laat komt er wel weer een berichtje, hetzij vanuit Nederland, hetzij weer vanuit de VS.

Liefs Sjoukje